domingo, 31 de agosto de 2008

Soldado Anónimo


Y si, ya llego ese momento. Me voy. No se cuando podré volver a acceder a internet, ahora me toca época de maniobras y de campamentos, y si, también de mucho estudio. Espero que en un mes o así podáis volver a saber de mi.

Gracias a todos los que me habeis apoyado, y dando muestras de vuestra verdadera amistad estos días tan difíciles tanto para vosotros como para mi. Como dice Mónica esto no es un adiós, es un hasta luego.

Con la mente serena, paso firme y el pulso seguro me despido de vosotros. El destino esta decidido, ahora toca ejecutarlo.

Un abrazo

P.D. Viejo compañero de viaje, otra vez encontrados otra vez separados, tus palabras y consejos quedan a buen recaudo y no se perderán ante el paso de las emociones ni la tentación de la aventura. Nuestros caminos se volverán a unir, porque aunque ambos estén separados andan hacia un mismo fin. Olvidemos el pasado, ya que en él, el hombre, solo encuentra errores y lamentaciones, ahora vivimos el futuro.

7 comentarios:

Anónimo dijo...

Roger!
buaah, per fi arriba el teu dia =D!
vui k sapigas kestik super urgullosa del k as fet, cm tas enfrentat a la situació, com tas reafirmat en el k mes vulias fe n akesta vida, en tt el k as ft fins arriba aki!
io, pero, no e tingut tanta sorr.. tan racrdas k esperava a lalba x envia lu dels pasturets?! dons u vax ana a fe i savia pasat la data ='(
ara numes em kdara x fe l casting darxiu..
ia tesplikare!
x seeeer!
sas k aki x tt no?!kualsevol cosa mvl ;P

tasttiimuu(L)

_JJuuuuu*

Anónimo dijo...

Wenu Roger, estimadissim Roger, ha arribat el teu gran moment, i nosaltres seguim endavant desitjant que totes les teves expectatives es compleixin per complet, que la vida nova que inicies demà et porti tot el que anheles des de fa tant de temps...
Seria absurd pensar que no acudirem a acompanyar-te a l'inici d'aquest camí, costi el que costi els dos serem allà (i ja et dic que no ens costarà, excepte els diners dels kleenex-sí, les burriquinhes i els marmotinhos també ploren jaja) xD)aixi que esperan's, no ens podem perdre un moment tant important per tu (i per nosaltres) com aquest.


Esperem ser uns dels primers en rebre notícies teves quan sigui el moment, perquè ens alegraràs el cor :)


Gràcies per la teva amistat, per tants moments com hem passat els tres junts, per tots els teus savis consells, per tot el que has fet per nosaltres, sempre tindràs un lloc reservat en els nostres cors...


Moltíssima bona sort, això també t'ho direm demà, i per suposat, que t'estimem molt.

Petons i fins demà, posteriorment, fins després


P.D; Ja saps que per tot el que necessitis, ens tens aquí

Anónimo dijo...

Ahh !!!!! Hasta qe pasaron los dias y ya partes. No me qeda nada mas qe desearte muchisima suerte! recordarte qe te debes cuidar muchisimo!, y claro, qe no puedes olvidar qe tienes a una copia, salida de la nada, derrepente, de otro lado del mundo casi, qe se estara acordando de ti y deseandote lo mejor.

No se cuando ni como te agarre cariño, pero bueno... qe mas da!!

Lindito mucho éxito! y espero saber de ti pronto, en lo posible.



Me qede pensando.. como puede ser qe tengamos tantas cosas en común? Pero bueno, todos esos libros, canciones, gustos, horas de sueño, desahogos, amores, entre otras cosas... ahora seran muy utiles para recordarte todo el tiempo.

Qe melancoliaaa !
Te voy a extrañar !! xD!

Bueno, pero espero qe sea lo qe te imaginabas y massss, inolvidable en el buen sentido. Estoy segura qe toda esa ansiedad porqe llegara este dia traera buenisimos resultados, asiqe solo tendras qe cambiar ese nerviosismo por seguridad y optimismo!

Rogeeer ! Cuidate! Espero alguna proxima señal de vidaaaaa, por favor, muchas gracias..


Mil besos y abrazos!

·Anto!

Anónimo dijo...

Rápido nos conocimos, y así de rápido nos hicimos amigos...Recordaré siempre nuestras tonterías, aquellas que deciamos cuando nos aburriamos, después te las recordaré, y espero escuchar unas cuantas risas al respecto...

Eres una gran persona, siempre seras el tito Molay, repartidor de galletas del 88 ^^...

Pase el tiempo que siempre me tendrás como amigo tio, lo sabes no?

Cuidate...

Nos veremos pronto ;)



ATT:RAD

Anónimo dijo...

Wenas!

Ja vaig veure el missatge quan vaig connectar-me… al final no vam coincidir al msn ehh… xo segur ke encara ens keden moltes “charles”...!!
No podia entrar i no deixar-te cap comentari… seria una mica lleig...
Wnu ja he vist que és un blog totalment mingot…jeje Tranquil…no és res dolent…
S’ha acabat l’espera… per fi ha arribat el moment!! A hores d’ara ja deus haver arribat… deus estar super-content! I una mica nerviós, clar… quina aventura!! Alguns es limiten a sommiar però només alguns valents com tu fan realitat els seus somnis…!!
Espero que tinguis molta sort i que et vagi tot mooolt bé. I no perdis MAI la il•lusió, que és el que ens manté vius per dintre…

1 petonet!!

Silvia

Anónimo dijo...

"Que nadie le diga lo que tiene que hacer a alguien que ya ha decidido cuál debe ser su destino."

Proverbio árabe



Tots estem amb tu.

Et trobo a faltar, des d'aquí t'envio els meus millors desitjos perquè tot et vagi bé :)

T'astimu^^

Anónimo dijo...

T__T Cúando sabremos de vos???
Me da mucha ilu imaginarte contento, pero ansío comprobarlo al leer tus palabras...
Bueno, dejo este mensajito como muestra de afecto para cuando puedas conectar y contarnos cómo va todo.
PD: Muy interesante lo que dijo Judith (o sea, no entendí nada XD)
Se te quiere! Besototes!
Alu